Bijna elk managementteam dat ik leer kennen, heeft een gedeelde koers. Er is een strategie, er zijn doelen en vaak hangt er ook nog een mooie plaat aan de muur. Toch merk ik in het eerste gesprek meestal al dat iedereen een net iets ander verhaal vertelt.
Dat is geen onwil. Het is wat er gebeurt als mensen elk vanuit hun eigen afdeling naar hetzelfde vraagstuk kijken. Ieder ziet een deel, en dat deel voelt als het geheel.
Eens zijn is iets anders dan samen kijken
In veel teams wordt instemming verward met verbinding. Er wordt geknikt in het overleg, het besluit staat in de notulen en daarna gaat iedereen terug naar zijn eigen werk. Pas weken later blijkt dat er drie verschillende dingen zijn uitgevoerd.
Echt dezelfde kant op kijken begint niet bij het besluit, maar bij het gesprek ervoor. Bij de vraag wat ieder ziet, wat ieder belangrijk vindt en waar de spanning zit.
“Een team dat durft te verschillen, komt uiteindelijk dichter bij elkaar.”
Wat ik dan zie gebeuren
Als een managementteam die ruimte neemt, verandert er vaak meer dan je zou verwachten:
- Overleggen worden korter, omdat de discussie al eerder gevoerd is.
- Medewerkers horen hetzelfde verhaal van verschillende leidinggevenden.
- Besluiten blijven staan, ook als het spannend wordt.
- Er ontstaat vertrouwen om elkaar aan te spreken.
Waar je kunt beginnen
Plan eens een overleg zonder besluiten op de agenda. Neem één vraagstuk dat jullie allemaal raakt en laat ieder vertellen hoe hij of zij het ziet. Niet om gelijk te krijgen, maar om te begrijpen. Je zult merken dat de verschillen kleiner zijn dan gedacht, of juist groter. Allebei is waardevolle informatie.
Spreek ook af hoe jullie omgaan met onenigheid. Een team dat weet hoe het een verschil van mening voert, hoeft het niet meer te vermijden.
Kernpunten
- Instemming in het overleg is nog geen gedeelde koers.
- Het gesprek vóór het besluit bepaalt de kwaliteit van het besluit.
- Ruimte voor verschil maakt een team uiteindelijk eensgezinder.
